Vrije kinderen

Sinds een aantal jaren verdiep ik mij in het opzetten van projecten waarin kinderen meer de ruimte krijgen. Geïnspireerd door schrijvers als Richard Louv (last Child in the Woods / het laatste kind in het bos) die de kinderen wil redden van een natuurdeficiëntie. Willy Leufgen en Marianne van Lier die in “Vrijspel voor natuur en kinderen” een overzicht geven van voorbeelden hoe het allemaal anders kan, pleiten voor gerichte actie in verschillende organisaties. Geef kinderen de ruimte om dingen zelf te ontdekken, laat ze struinen door de stad, het landelijk gebied en maak de wereld tot hun speelplaats.

Heel vaak kom ik projecten tegen, waar een afgebakend /omheind stuk grond is klaargemaakt voor kinderen om te spelen. Kinderen raken er al zo aan gewend dat zij in hun bewegingsruimte beperkt worden, dat zij netjes op het hek blijven en zeker niet op onderzoek gaan. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar in veel situatie mogen kinderen weinig zelf ontdekken en zeker niet te ver weggaan van de gebaande paden. Sylvia Witteman schreef vorige week ook een aardige column over scharrelkinderen. Zij verwees hierin naar een nieuw opvoedingsmodel ‘Free range kids’/ scharrelkinderen, die worden grootgebracht zonder angst voor hun omgeving, met recht om zelf afwegingen en beslissingen en vergissingen te maken. Dit model is een reactie op de opvoedingssfeer die in Amerika bestaat. Hierin mogen kinderen heel veel niet en de angst voert de boventoon. Altijd je handen met ontsmettingsmiddelen moeten wassen of niet naar buiten als het regent of koud is. Buiten spelen is dan ook niet gewoon. Kinderen worden zelfs voor een afstand van 500 meter met de auto gebracht. Als je je kind zelf dat stukje zou laten overbruggen dan ben je een ontaarde ouder.

Zo gek is het in Nederland nog niet, maar het gaat er wel op lijken. Hoe vrij durven wij onze kinderen te laten. Ook bij ons komen steeds meer omheinde speelplekken, mag er geen zand of water op het speelterrein, omdat de kinderen dan vies worden en de schoonmaakploeg ook niet staat te springen om extra werk. Zo gaan we de kinderen steeds meer inperken in hun bewegingsvrijheid en mogelijkheden om zelf te ontdekken. Het pleidooi van ‘free range kids’ spreekt me erg aan. Leonare Skenazy heeft onderzoek gedaan wat de angstige en bezorgde ouders hun kinderen allemaal aandoen en of dit eigenlijk wel terechte zorgen zijn. In haar boek geeft ze aardige voorbeelden, die ook Nederlandse ouders tot verandering kunnen aanzetten.

Informatie:

Richard Louv Het laatste kind in het bos. Utrecht: Jan van Arkel, 2005

Willy Leufgen en Marianne van Lier  Vrijspel voor natuur en kinderen. Utrecht: Jan van Arkel, 2007

Sylvia Witteman Scharrelkinderen. Volkskrantmagazine 13-0609 / p.15.

http://freerangekids.wordpress.com/

http://www.amazon.com/gp/mpd/permalink/mBDWG01GERDTF